„Zrozumieć świat, zrozumieć człowieka”. Jaki będzie nowy sezon w Teatrze Horzycy?

W Teatrze im. Wilama Horzycy w Toruniu kolejny sezon rozpocznie się już niedługo. Z tego powodu poznaliśmy premiery, które odbędą się w sezonie 2025/2026.

Zrozumieć świat, zrozumieć człowieka

Teatr Horzycy przekazał już swoje nowe hasło na najbliższy sezon – „zrozumieć świat, zrozumieć człowieka”. Władze teatru przekazują także, że chcą obserwować rzeczywistość, zachować równowagę między dramatem, a komedią.

-Chcemy być popularni, ale nie powierzchowni, szukamy, ale nie szokujemy – przekazuje Teatr Horzycy w Toruniu.

Repertuar na najbliższy sezon

„Klątwa” wg tekstu Stanisława Wyspiańskiego w reżyserii Anny Augustynowicz,

Premiera 29 listopada 2025, Scena na Zapleczu

Nie będzie to klasyczne odczytanie dramatu, lecz multimedialna realizacja, która ma na celu wydobycie ponadczasowych, a zarazem boleśnie aktualnych treści z tekstu sprzed ponad stu lat.

Augustynowicz skoncentruje się na esencji dramatu Wyspiańskiego: mechanizmach fanatyzmu, hipokryzji, zaślepienia i ich niszczącej sile. Jej inscenizacja będzie dążyć do obnażenia mrocznych zakamarków ludzkiej natury. Reżyserka poszukuje odpowiedzi na pytanie, czy współczesne społeczeństwo jest w stanie wyrwać się z zaklętego kręgu klątwy – czy to wynikającej z dogmatów, czy z niezrozumienia i braku empatii.

„Bez alko i dragów jestem nudna” Marty Markiewicz w reżyserii Miry Mańki,

Premiera w styczniu 2026, Scena na Zapleczu

Wydana w zeszłym roku książka „Bez alko i dragów jestem nudna” to pokoleniowa literatura diagnozy, na którą składa się kilkadziesiąt śmieszno-straszno-wstydliwo-obrzydliwych scen z alkoholem i narkotykami w rolach głównych. Markiewicz przygląda się swojemu uzależnieniu i rekonstruuje zdarzenia, które doprowadziły ją do miejsca, w którym żadne z nas nie chciałoby się znaleźć. A następnie opisuje rozpoczętą w wieku 26 lat drogę trzeźwienia.

Mira Mańka nie zamierza budować moralizatorskiego spektaklu o złym wpływie używek na nasze życie, lecz przyglądać się temu doświadczeniu wykorzystując zabawne aspekty książki.

„Zaklęte rewiry” wg powieści Henryka Worcella i z inspiracji filmów kulinarnych, w reżyserii Piotra Ratajczaka,

Premiera w lutym 2026, Duża scena

„Zaklęte rewiry” to oparta na wątkach autobiograficznych powieść Henryka Worcella. Wydana w 1936 r. książka opowiada o młodym chłopaku imieniem Romana Boryczka, który trafia do pracy w luksusowym hotelu jako pomocnik kelnera. Akcja ukazuje kulisy pracy w hotelowej gastronomii, czyli brutalny świat hierarchii i wyzysku wśród personelu. Kuchnia i relacje pracowników stają się soczewką współczesnych i gorących zjawisk społecznych – walki o władzę, nierówności, konfliktów etnicznych, podziałów klasowych. Zarazem spektakl pozostaje dynamiczną opowieścią o miłości do gotowania i jedzenia, o fascynacji światem i magią najlepszych kulinarnych mistrzów.

„Kandyd” Voltaire’a w reżyserii Sławomira Narlocha,

Premiera kwiecień 2026, Duża scena

„Kandyd” to rozgrywana w szaleńczym tempie opowieść o młodym człowieku, który próbuje znaleźć sens i porządek w rozpadającym się świecie. Tytułowy bohater przemierza niemal cały świat, a prawda, która wyłania się z tych podróży jest okrutna – świat jest wszędzie taki sam – zepsuty, pełen konfliktów i podziałów, obłudy i zdrady. Ta podróż to… wzniosła porażka. Voltaire w groteskowy, ironiczny sposób kreśli rzeczywistość uderzająco podobną do tej, w którym żyjemy dzisiaj. Sławomir Narloch stworzy wieloobsadowe, energetyczne widowisko. Nie będzie to jednak historia o beznadziei, a raczej pochwała naszych ludzkich wysiłków.

W realizacji jest także światowa premiera spektaklu pt. „Siedem samotności” – ostatnia w reżyserii Roberta Wilsona. Przedstawienie powstaje w koprodukcji Teatru Wilama Horzycy w Toruniu z Narodowym Teatrem Dramatycznym w Kownie (Nacionalinis Kauno dramos teatras). Scenariusz powstał na podstawie twórczości Oskara Miłosza. W czerwcu 2025 roku reżyser wdrożył koncepcję wizualną spektaklu, powstała scenografia, kostiumy, światło i muzyka oraz rozpoczęły się próby z obsadą litewską. Reżyserię i dramaturgię kontynuuje najbliższy współpracownik Roberta Wilsona – Charles Chemin.